Het kinderweeshuis in Kharberd

Het kinderweeshuis in Kharberd

In april jongsleden heb ik kinderweeshuis in Kharberd bezocht. Ik had gemengde gevoelens toen ik vanuit hoofdstad Jerevan richting Kharberd reed. Wat zou ik daar aantreffen? Ouderloze sombere gehandicapte kinderen? Kan ik dit wel aan? Word ik niet te emotioneel? Dit wist ik allemaal nog niet. Ik ben vaker in weeshuizen geweest maar niet in een kinderweeshuis met gehandicapte kinderen. Het was een warme dag in april toen ik met mijn vriendin Gajane was gearriveerd bij dit tehuis. De directeur Harutjun Balasanjan was aardig om een rondleiding te geven. Het was rond drie uur ‘s middags de kinderen lagen te slapen. Mijn eerste indruk was dat de kamers waar kinderen sliepen schoon waren en opgeruimd. Langzamerhand zag ik nieuwsgierige hoofdjes die omhoog kwamen zodra wij binnen stapten. Een kind stak zijn armen uit naar mij en ik pakte zijn armen. Hij was heel lief, hij vertelde zachtjes dat zijn vriend jarig was. Ik voelde dat als dit nog even zou duur ik in tranen zou uitbarsten, ik wilde weg maar hij liet me niet los. Ik gaf hem een zoen en wilde weg lopen, hij riep nog kom je morgen weer? Wij zijn in andere kamers geweest overal hetzelfde tafereel, zieke hulpeloze kinderen. Kinderen die totaal geen besef hebben wat de toekomst voor hen zal brengen. Alleen maar teleurstellingen of toch wel iets moois zoals aandacht van U en van mij.